Του Ευαγγελισμού σήμερα η γιορτή της Παναγίας και η εθνική μας γιορτή για την 25^η Μαρτίου 1821. Εκατό  χρόνια μετά γεννιέται ο πατέρας μου, 1921, στην Αρκαδία εκεί που φούντωσε η Επανάσταση. Η σχέση μας με την Επανάσταση του 1821 περνά από το χωριό Ζυγοβίστι, πλησίον της ιστορικής Δημητσάνας,

Στην είσοδο του ιστορικού χωριού Ζυγοβίστι δεσπόζει ένα ογκωδέστατο μνημείο ως μαρμάρινο βιβλίο όπου στις μαρμαρένιες  του σελίδες αναγράφονται τα επώνυμα των 197 επίλεκτων πολεμιστών που αποτελούσαν την φρουρά των Αθανάτων, Το στρατιωτικό αυτό σώμα ήταν θα λέγαμε σήμερα ο προσωπικός στρατός του Κολοκοτρώνη. Ανάμεσα τους και πέντε ένδοξα μέλη της οικογένειά μας. Ένας εξ αυτών ο Μαρίνης Σκολαρίκος, ήταν ο τροφοδότης του Γέρου του Μωριά με ψωμί, τρόφιμα και κρασί.  Μα κρασί θα αναρωτηθεί κάποιος σύγχρονος οινόφιλος. Κι όμως υπάρχουν στοιχεία πως ο Κολοκοτρώνης έπινε κρασί κόκκινο και λευκό Φιλέρι, μαζί με τη φρουρά του.

Το μνημείο των Αθανάτων Ζυγοβιστινών Αγωνιστών του 1821, βρίσκεται στην είσοδο του χωριού και έχει καταγραφεί στο Βιβλίο Γκίνες ως το μεγαλύτερο μαρμάρινο βιβλίο του κόσμου που περιλαμβάνει 24 σελίδες, όσα και τα γράμματα της ελληνικής αλφαβήτου. Το μνημείο ζυγίζει 25 τόνους και έχει φιλοτεχνηθεί από το Τηνιακό μαρμαρογλύπτη Νικόλαο Αρμακόλα. 

Περισσότερα για το ηρωικό χωριό μας εδώ:

https://youtu.be/IwySvshf264?si=wMp6PBTuOMadSBHN

Φτάνοντας στο σήμερα η καθιέρωση του μπακαλιάρου έχει να κάνει με την ανταλλαγή προϊόντων που επέβαλαν  οι Άγγλοι στους Έλληνες το 15^ο αιώνα. Τότε οι Άγγλοι έπαιρναν τη σταφίδα από την Πελοπόννησο και έδιναν στους Έλληνες παστό μπακαλιάρο. Η ανταλλαγή αυτή καθιερώθηκε σχεδόν αναντίρρητα.  

Ως συνοδευτικό για να αντιμετωπιστεί η αλμυρότητα του μπακαλιάρου ήρθε και η σκορδαλιά. Η Εκκλησία καθιέρωσε δυο περιόδους εκκλησιαστικών γιορτών, του Ευαγγελισμού και των Βαΐων, να καταναλώνεται ο παστός μπακαλιάρος και να διακόπτεται για λίγο η νηστεία.

Έχει προηγηθεί η ιεροτελεστία της παρασκευής του κουρκουτιού. Για επιτυχημένα αποτελέσματα, η Χρύσα Παραδείση αλλά και η Βέφα προτείνουν για το χυλό, τα εξής συστατικά, αφού έχει προηγηθεί το ξαρμύρισμα του παστού μπακαλιάρου.

Για το χυλό

3 αυγά, 3-4 κουταλιές νερό, λίγο αλάτι, αλεύρι που φουσκώνει μόνο του.

Κατάδυση του μπακαλιάρου  στο χυλό και τηγάνισμα σε καυτό λάδι.

Γαρνίρισμα του μπακαλιάρου με μαϊντανό και φέτες λεμονιού.

Ταξιδεύουμε στο Αιγαίο με προορισμό τη  Σαντορίνη. 

Ασύρτικο Σαντορίνης, δεξαμενής και με 4 μήνες παραμονή στις φίνες οινολάσπες  από το οινοποιείο Βενετσάνος. 

Λαμπερό, αχυροκίτρινο χρώμα με διακριτικές πράσινες ανταύγειες.

Στη μύτη εκφράζεται με λεπτότητα και ένταση, αποκαλύπτοντας νότες αχλαδιού, λευκών ανθέων και εσπεριδοειδών. Κυριαρχούν τα αρώματα πικρού πορτοκαλιού, πλαισιωμένα από κομψές νύξεις μαστίχας και ρίζας μάραθου.

Στο στόμα είναι πλούσιο και λιπαρό, ισορροπημένο από ζωηρή, δροσιστική οξύτητα και χαρακτηριστική αλμυρότητα. Η επίγευση είναι ευχάριστη, με διάρκεια και καθαρότητα.

Απολαύστε το ιδανικά στους 10–12 °C.

Γυρίζουμε στην κεντρική Ελλάδα και συγκεκριμένα στα Βάγια Βοιωτίας. Εδώ η οικογένεια Κατρισιώση οινοποιεί με πάθος  ένα διαφορετικό Ασύρτικο.

Ασύρτικο,  Θηβαική Γη 

Ωριμασμένο με φροντίδα σε δρύινα βαρέλια, αποκαλύπτει ένα λαμπερό χρώμα και έναν αρωματικό πλούτο που συνδυάζει νότες βανίλιας, ζουμερού ροδάκινου και φρέσκου αχλαδιού.

 Στο στόμα, η γεμάτη και αρμονική δομή του εντυπωσιάζει, ενώ η μακράς διάρκειας επίγευση αφήνει μια αίσθηση απόλυτης ικανοποίησης. Ένα κρασί που αποδεικνύει την εξαιρετική οινοποιητική παράδοση του Ασύρτικου και την προσαρμοστικότητά του σε διαφορετικές εκφράσεις.

 Σερβίρεται καλύτερα δροσερό στους 8-10°C, αναδεικνύοντας την πολυπλοκότητά του και συνοδεύοντας ιδανικά έντονες λευκές γεύσεις, όπως φρέσκα ψάρια, λευκά κρέατα ή πιάτα με πλούσιες σάλτσες.

 Μένουμε  στη Θήβα και τα Στίγματα, το λευκό Sauvignon Blanc  & Μαλαγουζιά της Θηβαική Γης, είναι έτοιμο να χορέψει τσάμικο με τον μπακαλιάρο. 

Δύο χαρισματικές ποικιλίες ενώνονται σε μια κομψή, «δρύινη» έκδοση, δημιουργώντας ένα κρασί που αιχμαλωτίζει με την πολυπλοκότητα και την ισορροπία του. Το βαθύ του χρώμα προϊδεάζει για τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του, ενώ η γοητευτική μύτη αποκαλύπτει νότες βανίλιας, ώριμου αχλαδιού και φρέσκων αγριολούλουδων.

 Στο στόμα, η πλούσια υφή και η αρμονική δομή του προσφέρουν μια αξέχαστη γευστική εμπειρία, με το χαρακτηριστικό του τελείωμα να αφήνει μια διακριτική αίσθηση φρεσκάδας και πληρότητας.

 Σερβίρεται ιδανικά δροσερό στους 8-10˚C, αποτελώντας έναν εξαίσιο συνοδό για τη Μεσογειακή κουζίνα. Αναδεικνύει το πιάτο της ημέρας και σβήνει το σκόρδο!

Κλείνοντας ας θυμηθούμε το ποίημα του Κωστή Παλαμά:

Αυτό το  λόγο θα σας πω δεν έχω άλλο κανένα, μεθύστε με Αθάνατο κρασί του Εικοσιένα!

Χρόνια πολλά!

 Marinos Skolarikos, editor 25 March 2026

Photo Credit: Allwinestories 2026