Η απάντηση βρίσκεται στο νεότευκτο Ξενοκράτειο Αρχαιολογικό Μουσείο Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου.
Ο τάφος δύο νέων Αιτωλών.
Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ταφικά σύνολα προέρχεται από τάφο πρώιμων ελληνιστικών χρόνων (τέλη 4ου-αρχές 3ου αι. π.Χ.) της πόλης Άκραι (σημ. Λιθοβούνι). Περιείχε δύο νεαρούς ενήλικες, οι οποίοι συνοδεύονταν από ξεχωριστά σκεύη, καθώς και από πολύτιμα χρυσά και ασημένια κοσμήματα, που μαρτυρούν το υψηλό κοινωνικό επίπεδο των νεκρών.
Κάποια από τα αντικείμενα αυτά, ειναι ο εξαιρετικά σπάνιος ψυκτήρας από χυτό πρασινωπό γυαλί, που αποτελείται από τρία μέρη. Προοριζόταν για το πάγωμα του κρασιού ή άλλου υγρού, με τη χρήση χαλαζιού, πάγου ή χιονιού στο κενό ανάμεσα στα δύο σκεύη.
Η ψύξη του κρασιού στην αρχαία Ελλάδα εξασφαλιζόταν με έξυπνες τεχνικές κατασκευές, με τη χρήση χιονιού ή πάγου, και με την αραίωση του οίνου με δροσερό νερό. Οι Αρχαίοι Έλληνες συνήθιζαν να πίνουν το κρασί τους δροσερό, καθώς θεωρούσαν ότι η χαμηλή θερμοκρασία αναδείκνυε καλύτερα τα αρώματά του.
Η ψύξη του κρασιού στην Αρχαία Ελλάδα.
Ο «ψυκτήρας» και τα κεραμικά σκεύη
Το πιο εξειδικευμένο αγγείο ψύξης ήταν ο ψυκτήρας. Είχε ιδιαίτερο σχήμα που θυμίζει μανιτάρι ή βολβό και τοποθετούνταν συνήθως μέσα σε ένα μεγαλύτερο αγγείο, τον «κρατήρα», ο οποίος περιείχε κρύο νερό ή πάγο. Ο ψυκτήρας γέμιζε με κρασί, απομονώνοντας το πολύτιμο περιεχόμενο και ψύχοντάς το έμμεσα μέσω του νερού ή του χιονιού που υπήρχε στον εξωτερικό χώρο. Για την άντληση του παγωμένου κρασιού από το δοχείο, χρησιμοποιούσαν το ειδικό εργαλείο «κύαθο»
Το πιο εξειδικευμένο αγγείο ψύξης ήταν ο ψυκτήρας. Είχε ιδιαίτερο σχήμα που θυμίζει μανιτάρι ή βολβό και τοποθετούνταν συνήθως μέσα σε ένα μεγαλύτερο αγγείο, τον «κρατήρα», ο οποίος περιείχε κρύο νερό ή πάγο. Ο ψυκτήρας γέμιζε με κρασί, απομονώνοντας το πολύτιμο περιεχόμενο και ψύχοντάς το έμμεσα μέσω του νερού ή του χιονιού που υπήρχε στον εξωτερικό χώρο. Για την άντληση του παγωμένου κρασιού από το δοχείο, χρησιμοποιούσαν το ειδικό εργαλείο «κύαθο»
Χρήση χιονιού και πάγου
Οι εύποροι της εποχής διατηρούσαν χιόνι ή πάγο κατά τη διάρκεια των θερμών μηνών σε ειδικά διαμορφωμένα κατηφορικά σπήλαια. Ο παγωμένος αυτός αέρας παρέμενε εκεί λόγω του μεγαλύτερου ειδικού βάρους του. Κατά τη διάρκεια των συμποσίων ή των γευμάτων, οι δούλοι πρόσθεταν το χιόνι απευθείας στο νερό που χρησιμοποιούσαν για την ανάμειξη του κρασιού, πετυχαίνοντας άμεση ψύξη.
Οι εύποροι της εποχής διατηρούσαν χιόνι ή πάγο κατά τη διάρκεια των θερμών μηνών σε ειδικά διαμορφωμένα κατηφορικά σπήλαια. Ο παγωμένος αυτός αέρας παρέμενε εκεί λόγω του μεγαλύτερου ειδικού βάρους του. Κατά τη διάρκεια των συμποσίων ή των γευμάτων, οι δούλοι πρόσθεταν το χιόνι απευθείας στο νερό που χρησιμοποιούσαν για την ανάμειξη του κρασιού, πετυχαίνοντας άμεση ψύξη.
Αραίωση με δροσερό νερό
Το κρασί της εποχής ήταν αρκετά παχύρευστο, γλυκό και δυνατό, γι' αυτό και οι αρχαίοι δεν το έπιναν ποτέ σκέτο (άκρατο). Η διαδικασία του σερβιρίσματος απαιτούσε ανάμειξη στον κρατήρα με νερό, το οποίο προερχόταν από φυσικές πηγές. Η προσθήκη δροσερού πηγαίσιου νερού συνέβαλλε στο να πέσει η θερμοκρασία του κρασιού, κάνοντάς το ευκολόπιοτο.
Το κρασί της εποχής ήταν αρκετά παχύρευστο, γλυκό και δυνατό, γι' αυτό και οι αρχαίοι δεν το έπιναν ποτέ σκέτο (άκρατο). Η διαδικασία του σερβιρίσματος απαιτούσε ανάμειξη στον κρατήρα με νερό, το οποίο προερχόταν από φυσικές πηγές. Η προσθήκη δροσερού πηγαίσιου νερού συνέβαλλε στο να πέσει η θερμοκρασία του κρασιού, κάνοντάς το ευκολόπιοτο.
Πηγές
Εφημερίδα To Βήμα, Πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο, Schoolpress
